……………..*Hou je toch.

Zo vouw je plotsklaps in de jungle van Peru je tweelaags velletje wc-papier dubbel. Nee, niet door tweeën maar door vieren. In de lengte is oppervlakte-gerelateerd het meest efficient.  Veeg je potverdorie mega-super-deluxe ACHT-laags je bonbomjaire (poepertje red.) schoon! Feest!

Maar dan moet je niet te hard drukken tijdens “de veeg”! Want dan heb je een soort harmonica-spuitzak….Met poep!!

GADVER!

Weer onder die tyfuskoude (ja, zelfs in de jungle ja, met ijswater uit de bergen) Fuckingklotekolere douche. Omdat er in de wijde omgeving geen stroom te bekennen is. Bloedbevriezend KOUD Nondeju!

Kut Jungle!!! Met je “Zonder stroom”. En je “Schrale hoeveelheid poepverwijderdoekjes”!! Dus…..

Maar verder wel rustgevend hoor. Want ja …. he ….  goh.

Ik bedoel maar….

*Een kleinigheidje…….. 😉

X Benji

 

 

De kick van het niets. Dus alles Geeft iets.

Stroom is echt cruciaal ten tijden van bloggen. De laatste dagen is er in de bergen veel onweer dus stroom is een soort van luxe geworden. Maar er is nu weer stroom in overvloed 😉 tijd voor een update…

Wat was de busreis naar de lodge een avontuur! We zouden vertrekken om 20.45 (en dat deden we) en arriveren in San Ramón om 04.15 (en dat deden we niet). Ik reisde met Cruz Del Sur. Een prima maatschappij met prachtige bussen. Luxe stoelen met eigen media-scherm, een kussen en dekentje, koffie, een broodje; alles erop en eraan. So far so good….Ware het niet dat we in de bergen -het had behoorlijk geregend die nacht- stil kwamen te staan. Voor een uur of vijf!! Alles stond vast en tot frustratie van iedereen konden we niet voor- of achteruit. Al met al kwam ik rond half twaalf aan in San Ramón. Nog een kleine vijf minuten in de tuktuk (voelde echt alsof ik in een episode van 3opreis was beland) en ik betrad de poorten naar de toch wel “Eén van de Hemelen op Aard”! Rocio ,waarvan ik aannam dat het een man was, lag lekker te tukken maar ik werd open ontvangen door de aanwezigen. En toen was het ineens echt allemaal. IK BEN ER NONDEJU!!!

De dag van aankomst was ik lekker vrij dus na een snelle koude douche in mijn gedeelde cabin, begon de grote verkenningstocht. Het terrein beslaat 183 hectare, de lodge is zo’n drie hectare groot. En prachtig. Onbeschrijflijk prachtig! Met als toppunt toch wel de waterval op een kleine 20 minuten lopen vanaf mijn hutje. Daar ben ik op een grote steen gaan zitten. Ik heb er zitten ZIJN. Genietend van het geweld van het bulderende water achter me, het gezang van de vogels om mij heen en de warmte van de zon op mijn huid.

Niets deed me iets. Enkel het overweldigende moment. De rust in mijn lijf. De tevredenheid in mijn hoofd. Daar zat’ie dan; De kleine uit de Kets. (vraag ernaar wanneer je me treft, de glimlach waarmee ik nu typ,krijg ik niet omschreven…)

Die middag wilde ik even een powernap doen. De ochtend erop werd ik om tien uur wakker! En een power dat ik had joh 😉

Het was dus ondertussen maandag en de gasten checkten mondjesmaat uit. Met de rest van de vrijwilligers (een Braziliaans stel, en een stel uit Duitsland/Schotland) maakten we de huisjes schoon en dekte we de bedden. Prima en erg therapeutisch om alle kreukels uit de lakens te begeleiden! De rest van de dag waren we vrij.

Omdat ik me soms nog een beetje onbeholpen voel, aangezien ik helemaal geen Spaans spreek, ben ik erg blij dat ik me via mijn andere kwaliteiten kan onderscheiden; mijn werkethiek en kookkunst. Dankzij (of ondanks) een goeie pan wortelsoep, gingen we dan ook tevreden en voldaan naar bed.

De dag erna had ik een andere taak. Harken. Niks meer en niks minder. De oprijlaan en bij de huisjes, alles netjes maken. Erg ondankbaar werk natuurlijk, aangezien er bijna constant bladeren blijven dwarrelen maar ik was me toch in m’n element! Lekker buiten, lekker bezig! Muziekje op en gaan..

Verder (ik ben de dagen een beetje kwijt) heb ik wat meer geharkt, gekookt, zitten ZIJN en hebben we gevoetbald. Zonder stroom valt men toch snel terug in een van `s werelds oudste (?) en mooiste balspelletjes. Echter op deze hoogte en in deze vochtigheid konden we al snel onze shirts uitwringen dus na een potje (5-3 winst…BOOYAAHH ) ballen, snel richting zwembad voor een verfrissende plons. De schemer maakte zijn intrede en met hem de komst van een aanzienlijke zwerm vleermuizen. Prachtig om te zien dat ze je echt niet raken! Het was een waarlijk luchtballet met soms een “solist”die even een slokje uit het zwembad nam.

We hebben trouwens ook nog de verjaardag van een familielid van de eigenaar gevierd. Super leuk en hilarisch om in elke taal uit volle borst “lang zal ze leven” te zingen. Ook heb ik twee nieuwe beste vrinden gemaakt: het zoontje van de jarige (ik snap echt niet wat hij steeds zegt maar we lachen wat af) en een zwerfhond met karakteristiek oor die nauwelijks van mijn zijde wijkt.

Oohwja….de muggen hebben trouwens ook genoten van mijn bloedbuffet (hufters,, hoop dat het jullie heeft mogen smaken) 😉 De foto’s van het buffet zal ik jullie besparen….

De lessen die ik tijdens mijn werkmeditatie leer, over mijzelf, mijn omgeving en het leven in general, deel ik graag op een ander tijdstip met jullie. We gaan nu namelijk eten en eerlijk is eerlijk….prioriteiten zijn feiten…. Knuffel!!

X Benji

 

 

Gewoon Gewoon(tes)

Vandaag is het pas de vierde dag van mijn reis. Met de nadruk op pas. Ik heb zoveel indrukken dat ik me bijna niet kan uitdrukken. Bij wijze van spreken dan. Want ik druk me hier toch een partij uit. (net als op de w.c. vanmorgen trouwens maar die details zal ik jullie besparen;) ) Over de avond die in rap tempo evolueerde van Jenga (gekleurde stenen, alles!) tot Beerpong, tot aan de club en terug kan ik verder niets zinnigs zeggen. Behalve dan dat het fantastisch was, erg gelachen met K.C. en de “Crazy Scottish Guy”  (Jammer K.C. voor het missen van je vlucht…hahahah) Maargoed.

Er valt me hier zoveel op. Dat is ook onontkoombaar want het leven raast hier in Lima -al dan niet luid claxonnerend- 24/7 door. Daardoor merk ik dat ik steeds meer behoefte heb aan rustmomentjes. Gewoon even rust. Gewoon even stilte.

Zo heb ik een paar dagen geleden het strafste bakkie pleur sinds tijden op, in een pittoresk koffiebarretje aan een van de vele pleinen. Toen ik vanmorgen op het balkon van m’n hostel aan een veel minder straf bakkie zat, voelde ik de behoefte de oude bazen weer even op te zoeken. Deze specifieke koffiebar wordt namelijk gerund door twee oudere mannen die ik zonder twijfel een jaar of zeventig toedicht. De koffie is zoals gezegd heerlijk en op hun terrasje zit je lekker uit het rumoer van de rest van het plein. Dacht ik te weten. Ik dacht gewoon even terug te gaan, voor eenzelfde ervaring. Zo creëer ik zelfs hier een soort van gewoontes en gebruiken. Maar in het verleden beleefde rust biedt geen garantie op….nouja je snapt me.

Het bleek dus dat de brandweer vandaag een oefening had. Gewoon midden op straat. Hahaha. Dat vind ik echt prachtig. Een paar officials blokkeerden de weg, spanden even gauw een lintje en andere officials begonnen een vuurtje te stoken. In oude olievaten en in delen van wat leek op een oude zeecontainer. Tot zover de rust dus maar wel weer een ongekend schouwspel.

 

Sowieso is het verkeer hier een soort van live-entertainment. Iedereen met een auto beunt ook ongegeneerd bij als taxichauffeur. Maar echt iedereen. Dat resulteert dus in een hoop getoeter en plots tot stilstand komende automobielen, soms zelfs midden op het zebrapad. Ik heb wat dat betreft mijn weg wel gevonden. Gewoon goed uitkijken en gewoon lopen wanneer je kan, makkelijk zat.

Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat ik steeds meer uitkijk naar het moment dat ik de bus instap naar de jungle. Ten eerste heb ik behoefte aan frisse lucht en ten tweede heb ik geen zin meer om steeds maar op mijn hoede te moeten zijn wanneer ik ergens loop. Op de stoep is het namelijk minstens zo druk als op de weg. Niet dat het hier wemelt van de struikrovers of andere outlaws of zo hoor maar toch, behoedzaamheid komt voor de spijt. Snapte?!

Vanavond hebben we hier nog “Beers and BBQ” op het dakterras en morgen moet ik om 11.00 uitgecheckt zijn. Mijn spullen kan ik hier laten liggen tot mijn vertrek (bus om 21.45) en ik mag de hele dag nog gebruikmaken van de faciliteiten. Dikke prima dus! Desalniettemin heb ik toch het gevoel dat ik morgen gewoon weer een straffe bak espresso bij de oude bazen ga killen. Heerlijk!

X Benji

(p.s. Volgende keer schrijf ik gewoon weer met minder vaak gewoon in de tekst heur maar vond het gewoon wel toepasselijk met deze titel 😉

De Pizzahut

Het moment kan ik prima omschrijven.
Het gevoel is van een andere orde.
Ik beende stevig maar relax naar de Plaza. Een groot warenhuis met eigenlijk alles. Winkeltjes, kraampjes en warenhuizen die nogmaals eigenlijk alles verkopen. Rubik’s Cubes, Venom-strips, sieraden en televisies op afbetaling. Grootverpakkingen wattenstaafjes, krasloten en zelfs soep uit een plastic boterhamzakje per portie.
Ik had mezelf een goeie (en herkenbare) pizza van De Pizzahut als doel gesteld. Vastberaden betrad ik de poort tot consumeren en toen…ik stopte als vanzelf, draaide om en liep een paar stappen terug.
Twee jonge straatmuzikanten speelden een voor mij zo herkenbaar deuntje. Een van hen speelde gitaar, de ander bestreek de viool.
My Way van Frank Sinatra. Lekker toepasselijk op zo’n reis als deze zou je denken maar “extra-deluxe-speciaal” voor mij.
Dat is namelijk het nummer wat ik koos op de uitvaart van mijn vader. My Way. Hoe toepasselijk op het leven dat hij leefde, hoe toepasselijk op mijn leven nu.
Met kippenvel over heel mijn lichaam en ietwat vochtige ogen heb ik sprake- en gedachteloos genoten van het moment. Ik en de muzikanten stilstaand tussen een stroom van bewegende passanten op de stoep. Vol in het moment, vereeuwigd in herinnering.
Thanx pa, dat je me het gevoel geeft over me te waken. En Thanx ma, dat je me zo opgevoed hebt dat ik dat besef. Jij waakt ook dagelijks over mij (van iets dichterbij gelukkig) al is het van de andere kant van de wereld….
X Benji

De vlucht (en andere kwalijke noodzaken)

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de vele reacties voor mijn vertrek. Van bevestigende woorden tot plaatsvervangende paniek; bedankt voor het medeleven, de praktische tips en gelukswensen! En natuurlijk nog een special thanks naar mijn beste vriend en tevens broer, Coos! Wat heb ik de laatste paar dagen genoten van ons samenzijn maat, love you!

                 

En toen stonden we op Schiphol

Om half vier had ik nog een sollicitatie voor een tijdelijke baan in Oostenrijk maar daarover later meer 😉 Rens (fotograafski nietwaar?), Coos en Gabriëlle zwaaiden me uit en een goede 4 uur later landde ik in Milaan. Een tussenstop van ruim twee uur waarvan ik zeker een uur naar een rookruimte zocht. Zonde van m’n tijd want die was er niet. Was toch wel even een zuur acceptatie-moment want het nicotinebeestje in mij had honger! Aangezien ikzelf ook wel trek kreeg besloot ik maar om hem een time-out van 20 uur te geven en spoedde ik me naar een niet nader te noemen fastfoodketen. Zoals wel vaker met fastfood vond ik het weer een behoorlijke anticlimax maar het was warm en snel…..

De vlucht naar Lima verliep voorspoedig en de stewardessen zorgde goed voor me. Voor de andere passagiers ook trouwens maar ik voelde me bij elke kop koffie weer opgetogen dat ze de moeite nam ook bij onze stoelen even te stoppen. Iets na half vijf in de ochtend mocht het landingsgestel zijn beentjes strekken en tegen half zes stond ik bij de bagageband. Na drie golven van allerhande bagagevormen begon ik toch wel wat zweethandjes te krijgen maar gelukkig lachte mijn backpack me in de vierde golf fier tegemoet.

Na mijn nicotinebeestje eens even flink in het zonnetje gezet te hebben (ik twijfel eerlijk gezegd steeds meer over onze relatie, komt alleen van mijn kant en wat krijg ik er nou helemaal voor terug?) liep ik toch een beetje dizzy richting taxistandplaats. Om onverklaarbare redenen had ik namelijk wel wifi maar kon ik niet op google…Gewoon maar op goed gevoel in een vertrouwd uitziende taxi gestapt dus en aangezien ik toch eigen baas ben hier, maar gelijk richting het oude centrum van Lima vertrokken. Een fijn hostel uit de Lonely Planet gefikst en na acceptabel opgelicht te zijn betrad ik rond zes uur in de ochtend mijn kamer.

Nog geen tien minuten later was ik me weer bewust van de rijkdom die warm stromend water is. Heerlijk!! Toen ontbeten door alle variétés van het buffet tot me te nemen: broodje, jam, ei. Niet overdreven uitgebreid maar zeker doeltreffend. Verder was het geelachtige sap lekker koud en de koffie lekker sterk. Niets te klagen dus.

Ik ben daarna het oude centrum gaan ontdekken en vind de karakteristieke gebouwen prachtig. Wat heeft Lima een rijke historie! Ik ken hem verder niet maar de standbeelden, parkjes en musea raken toch iets in mij. Ik voel me dan nietig en groots tegelijk. Wat een voorrecht om hier te mogen zijn. En wat praktisch dat het niet tijdens een van de vele veldslagen is……

 

Al met al voel ik me sterk. Een beetje onwennig nog wel maar zeker veilig en vertrouwd. Morgen ga ik de busreis regelen naar de eco-lodge en neem ik mijn intrek in een nader te bepalen hostel.

X Benji.

 

Het Waarom….

“Waarom dan Benjamin?”

Deze vraag krijg ik natuurlijk regelmatig. Ik heb inderdaad ook een fijn leven; het gaat goed op m`n werk, heb prachtige mensen om mij heen en alles gaat z`n gangetje!

Daar schuilt echter ook een groot risico voor mij. Wanneer ik te lang het pad volgens “z’n gangetje” volg, dan slaat de verveling toe. Ondertussen voel ik dit dus aankomen gelukkig en eindelijk ben ik zover dat ik voor mezelf de verveling voor kan blijven. De mensen die mij privé kennen, weten dat ik in het verleden nogal wat ellende heb veroorzaakt. Ik heb het mezelf en de mensen om mij heen soms erg moeilijk gemaakt terwijl ik zelf niet wist waarom……

Terugkijkend besef ik dat ik onbewust chaos en uitdagingen creëerde om koste wat het kost, niet in de sleur te vervallen. Begin van dit jaar zag mijn leven er totaal anders uit. Ik woonde samen, was verloofd en de toekomst lag vast. Helaas bleek deze toekomst niet de onze. Ik ben bij mezelf te raden gegaan wat ik dan wel wil. Wie ben ik en wat wil ik?

Ik wil mijn eigen behoeften gaan onderzoeken. In een prikkelvrije, nieuwe omgeving. Sinds ik uit Utopia ben, valt me steeds meer op hoeveel prikkels er om ons heen zijn. Prikkels tot consumeren. Kopenkopenkopen; IK BEN TOCH NIET GEK? Ik ging er gemakkelijk in mee terwijl ik me steeds meer af begon te vragen waarom? Waarom dan Benjamin? Heb ik echt sneakers van €140,- nodig of wordt dat verlangen gecreëerd door de waan van de dag?

Ik ben heel blij met m`n schoenen hoor en besef me dat ik een bevoorrecht mens ben dat ik überhaupt de keuze heb, maar ik vind het tegelijkertijd zo buitenproportioneel! Wanneer ik dan lees dat we nu al weten dat er in 2018 nog zeker 600.000 kinderen sterven van de honger, dan schaam ik me toch een beetje (erg veel).

Het doel van mijn reis is dan ook mijn eigen, waarachtige behoefte helder te krijgen. Wat heb ik echt nodig. Wat blijft er over van mijn verlangens wanneer ik mezelf niet hoef te meten en geen verantwoording hoef af te leggen tegenover mijn omgeving? Ik ben nu bijna een week werk- en dakloos en ik voelde me nog nooit zo rijk.

Mooi moment dus om mijn schoenen in te pakken en te vertrekken naar de jungle van Peru.

X Benji

 

 

Bennieonline is dus online!

Hartelijk welkom op mijn persoonlijke website.

Bennieonline is een bonte online verzameling, van mijn offline belevenissen en gedachten. Via het geschreven woord, beeld en geluid, neem ik jullie mee in mijn wereld en state of mind. Vindt er wat van, doe er iets of niets mee maar laat je vooral raken en vermaken.

Veel plezier.

X Benjamin