De vlucht (en andere kwalijke noodzaken)

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de vele reacties voor mijn vertrek. Van bevestigende woorden tot plaatsvervangende paniek; bedankt voor het medeleven, de praktische tips en gelukswensen! En natuurlijk nog een special thanks naar mijn beste vriend en tevens broer, Coos! Wat heb ik de laatste paar dagen genoten van ons samenzijn maat, love you!

                 

En toen stonden we op Schiphol

Om half vier had ik nog een sollicitatie voor een tijdelijke baan in Oostenrijk maar daarover later meer 😉 Rens (fotograafski nietwaar?), Coos en Gabriëlle zwaaiden me uit en een goede 4 uur later landde ik in Milaan. Een tussenstop van ruim twee uur waarvan ik zeker een uur naar een rookruimte zocht. Zonde van m’n tijd want die was er niet. Was toch wel even een zuur acceptatie-moment want het nicotinebeestje in mij had honger! Aangezien ikzelf ook wel trek kreeg besloot ik maar om hem een time-out van 20 uur te geven en spoedde ik me naar een niet nader te noemen fastfoodketen. Zoals wel vaker met fastfood vond ik het weer een behoorlijke anticlimax maar het was warm en snel…..

De vlucht naar Lima verliep voorspoedig en de stewardessen zorgde goed voor me. Voor de andere passagiers ook trouwens maar ik voelde me bij elke kop koffie weer opgetogen dat ze de moeite nam ook bij onze stoelen even te stoppen. Iets na half vijf in de ochtend mocht het landingsgestel zijn beentjes strekken en tegen half zes stond ik bij de bagageband. Na drie golven van allerhande bagagevormen begon ik toch wel wat zweethandjes te krijgen maar gelukkig lachte mijn backpack me in de vierde golf fier tegemoet.

Na mijn nicotinebeestje eens even flink in het zonnetje gezet te hebben (ik twijfel eerlijk gezegd steeds meer over onze relatie, komt alleen van mijn kant en wat krijg ik er nou helemaal voor terug?) liep ik toch een beetje dizzy richting taxistandplaats. Om onverklaarbare redenen had ik namelijk wel wifi maar kon ik niet op google…Gewoon maar op goed gevoel in een vertrouwd uitziende taxi gestapt dus en aangezien ik toch eigen baas ben hier, maar gelijk richting het oude centrum van Lima vertrokken. Een fijn hostel uit de Lonely Planet gefikst en na acceptabel opgelicht te zijn betrad ik rond zes uur in de ochtend mijn kamer.

Nog geen tien minuten later was ik me weer bewust van de rijkdom die warm stromend water is. Heerlijk!! Toen ontbeten door alle variétés van het buffet tot me te nemen: broodje, jam, ei. Niet overdreven uitgebreid maar zeker doeltreffend. Verder was het geelachtige sap lekker koud en de koffie lekker sterk. Niets te klagen dus.

Ik ben daarna het oude centrum gaan ontdekken en vind de karakteristieke gebouwen prachtig. Wat heeft Lima een rijke historie! Ik ken hem verder niet maar de standbeelden, parkjes en musea raken toch iets in mij. Ik voel me dan nietig en groots tegelijk. Wat een voorrecht om hier te mogen zijn. En wat praktisch dat het niet tijdens een van de vele veldslagen is……

 

Al met al voel ik me sterk. Een beetje onwennig nog wel maar zeker veilig en vertrouwd. Morgen ga ik de busreis regelen naar de eco-lodge en neem ik mijn intrek in een nader te bepalen hostel.

X Benji.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *