De Pizzahut

Het moment kan ik prima omschrijven.
Het gevoel is van een andere orde.
Ik beende stevig maar relax naar de Plaza. Een groot warenhuis met eigenlijk alles. Winkeltjes, kraampjes en warenhuizen die nogmaals eigenlijk alles verkopen. Rubik’s Cubes, Venom-strips, sieraden en televisies op afbetaling. Grootverpakkingen wattenstaafjes, krasloten en zelfs soep uit een plastic boterhamzakje per portie.
Ik had mezelf een goeie (en herkenbare) pizza van De Pizzahut als doel gesteld. Vastberaden betrad ik de poort tot consumeren en toen…ik stopte als vanzelf, draaide om en liep een paar stappen terug.
Twee jonge straatmuzikanten speelden een voor mij zo herkenbaar deuntje. Een van hen speelde gitaar, de ander bestreek de viool.
My Way van Frank Sinatra. Lekker toepasselijk op zo’n reis als deze zou je denken maar “extra-deluxe-speciaal” voor mij.
Dat is namelijk het nummer wat ik koos op de uitvaart van mijn vader. My Way. Hoe toepasselijk op het leven dat hij leefde, hoe toepasselijk op mijn leven nu.
Met kippenvel over heel mijn lichaam en ietwat vochtige ogen heb ik sprake- en gedachteloos genoten van het moment. Ik en de muzikanten stilstaand tussen een stroom van bewegende passanten op de stoep. Vol in het moment, vereeuwigd in herinnering.
Thanx pa, dat je me het gevoel geeft over me te waken. En Thanx ma, dat je me zo opgevoed hebt dat ik dat besef. Jij waakt ook dagelijks over mij (van iets dichterbij gelukkig) al is het van de andere kant van de wereld….
X Benji

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *