Gewoon Gewoon(tes)

Vandaag is het pas de vierde dag van mijn reis. Met de nadruk op pas. Ik heb zoveel indrukken dat ik me bijna niet kan uitdrukken. Bij wijze van spreken dan. Want ik druk me hier toch een partij uit. (net als op de w.c. vanmorgen trouwens maar die details zal ik jullie besparen;) ) Over de avond die in rap tempo evolueerde van Jenga (gekleurde stenen, alles!) tot Beerpong, tot aan de club en terug kan ik verder niets zinnigs zeggen. Behalve dan dat het fantastisch was, erg gelachen met K.C. en de “Crazy Scottish Guy”  (Jammer K.C. voor het missen van je vlucht…hahahah) Maargoed.

Er valt me hier zoveel op. Dat is ook onontkoombaar want het leven raast hier in Lima -al dan niet luid claxonnerend- 24/7 door. Daardoor merk ik dat ik steeds meer behoefte heb aan rustmomentjes. Gewoon even rust. Gewoon even stilte.

Zo heb ik een paar dagen geleden het strafste bakkie pleur sinds tijden op, in een pittoresk koffiebarretje aan een van de vele pleinen. Toen ik vanmorgen op het balkon van m’n hostel aan een veel minder straf bakkie zat, voelde ik de behoefte de oude bazen weer even op te zoeken. Deze specifieke koffiebar wordt namelijk gerund door twee oudere mannen die ik zonder twijfel een jaar of zeventig toedicht. De koffie is zoals gezegd heerlijk en op hun terrasje zit je lekker uit het rumoer van de rest van het plein. Dacht ik te weten. Ik dacht gewoon even terug te gaan, voor eenzelfde ervaring. Zo creëer ik zelfs hier een soort van gewoontes en gebruiken. Maar in het verleden beleefde rust biedt geen garantie op….nouja je snapt me.

Het bleek dus dat de brandweer vandaag een oefening had. Gewoon midden op straat. Hahaha. Dat vind ik echt prachtig. Een paar officials blokkeerden de weg, spanden even gauw een lintje en andere officials begonnen een vuurtje te stoken. In oude olievaten en in delen van wat leek op een oude zeecontainer. Tot zover de rust dus maar wel weer een ongekend schouwspel.

 

Sowieso is het verkeer hier een soort van live-entertainment. Iedereen met een auto beunt ook ongegeneerd bij als taxichauffeur. Maar echt iedereen. Dat resulteert dus in een hoop getoeter en plots tot stilstand komende automobielen, soms zelfs midden op het zebrapad. Ik heb wat dat betreft mijn weg wel gevonden. Gewoon goed uitkijken en gewoon lopen wanneer je kan, makkelijk zat.

Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat ik steeds meer uitkijk naar het moment dat ik de bus instap naar de jungle. Ten eerste heb ik behoefte aan frisse lucht en ten tweede heb ik geen zin meer om steeds maar op mijn hoede te moeten zijn wanneer ik ergens loop. Op de stoep is het namelijk minstens zo druk als op de weg. Niet dat het hier wemelt van de struikrovers of andere outlaws of zo hoor maar toch, behoedzaamheid komt voor de spijt. Snapte?!

Vanavond hebben we hier nog “Beers and BBQ” op het dakterras en morgen moet ik om 11.00 uitgecheckt zijn. Mijn spullen kan ik hier laten liggen tot mijn vertrek (bus om 21.45) en ik mag de hele dag nog gebruikmaken van de faciliteiten. Dikke prima dus! Desalniettemin heb ik toch het gevoel dat ik morgen gewoon weer een straffe bak espresso bij de oude bazen ga killen. Heerlijk!

X Benji

(p.s. Volgende keer schrijf ik gewoon weer met minder vaak gewoon in de tekst heur maar vond het gewoon wel toepasselijk met deze titel 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *