De kick van het niets. Dus alles Geeft iets.

Stroom is echt cruciaal ten tijden van bloggen. De laatste dagen is er in de bergen veel onweer dus stroom is een soort van luxe geworden. Maar er is nu weer stroom in overvloed 😉 tijd voor een update…

Wat was de busreis naar de lodge een avontuur! We zouden vertrekken om 20.45 (en dat deden we) en arriveren in San Ramón om 04.15 (en dat deden we niet). Ik reisde met Cruz Del Sur. Een prima maatschappij met prachtige bussen. Luxe stoelen met eigen media-scherm, een kussen en dekentje, koffie, een broodje; alles erop en eraan. So far so good….Ware het niet dat we in de bergen -het had behoorlijk geregend die nacht- stil kwamen te staan. Voor een uur of vijf!! Alles stond vast en tot frustratie van iedereen konden we niet voor- of achteruit. Al met al kwam ik rond half twaalf aan in San Ramón. Nog een kleine vijf minuten in de tuktuk (voelde echt alsof ik in een episode van 3opreis was beland) en ik betrad de poorten naar de toch wel “Eén van de Hemelen op Aard”! Rocio ,waarvan ik aannam dat het een man was, lag lekker te tukken maar ik werd open ontvangen door de aanwezigen. En toen was het ineens echt allemaal. IK BEN ER NONDEJU!!!

De dag van aankomst was ik lekker vrij dus na een snelle koude douche in mijn gedeelde cabin, begon de grote verkenningstocht. Het terrein beslaat 183 hectare, de lodge is zo’n drie hectare groot. En prachtig. Onbeschrijflijk prachtig! Met als toppunt toch wel de waterval op een kleine 20 minuten lopen vanaf mijn hutje. Daar ben ik op een grote steen gaan zitten. Ik heb er zitten ZIJN. Genietend van het geweld van het bulderende water achter me, het gezang van de vogels om mij heen en de warmte van de zon op mijn huid.

Niets deed me iets. Enkel het overweldigende moment. De rust in mijn lijf. De tevredenheid in mijn hoofd. Daar zat’ie dan; De kleine uit de Kets. (vraag ernaar wanneer je me treft, de glimlach waarmee ik nu typ,krijg ik niet omschreven…)

Die middag wilde ik even een powernap doen. De ochtend erop werd ik om tien uur wakker! En een power dat ik had joh 😉

Het was dus ondertussen maandag en de gasten checkten mondjesmaat uit. Met de rest van de vrijwilligers (een Braziliaans stel, en een stel uit Duitsland/Schotland) maakten we de huisjes schoon en dekte we de bedden. Prima en erg therapeutisch om alle kreukels uit de lakens te begeleiden! De rest van de dag waren we vrij.

Omdat ik me soms nog een beetje onbeholpen voel, aangezien ik helemaal geen Spaans spreek, ben ik erg blij dat ik me via mijn andere kwaliteiten kan onderscheiden; mijn werkethiek en kookkunst. Dankzij (of ondanks) een goeie pan wortelsoep, gingen we dan ook tevreden en voldaan naar bed.

De dag erna had ik een andere taak. Harken. Niks meer en niks minder. De oprijlaan en bij de huisjes, alles netjes maken. Erg ondankbaar werk natuurlijk, aangezien er bijna constant bladeren blijven dwarrelen maar ik was me toch in m’n element! Lekker buiten, lekker bezig! Muziekje op en gaan..

Verder (ik ben de dagen een beetje kwijt) heb ik wat meer geharkt, gekookt, zitten ZIJN en hebben we gevoetbald. Zonder stroom valt men toch snel terug in een van `s werelds oudste (?) en mooiste balspelletjes. Echter op deze hoogte en in deze vochtigheid konden we al snel onze shirts uitwringen dus na een potje (5-3 winst…BOOYAAHH ) ballen, snel richting zwembad voor een verfrissende plons. De schemer maakte zijn intrede en met hem de komst van een aanzienlijke zwerm vleermuizen. Prachtig om te zien dat ze je echt niet raken! Het was een waarlijk luchtballet met soms een “solist”die even een slokje uit het zwembad nam.

We hebben trouwens ook nog de verjaardag van een familielid van de eigenaar gevierd. Super leuk en hilarisch om in elke taal uit volle borst “lang zal ze leven” te zingen. Ook heb ik twee nieuwe beste vrinden gemaakt: het zoontje van de jarige (ik snap echt niet wat hij steeds zegt maar we lachen wat af) en een zwerfhond met karakteristiek oor die nauwelijks van mijn zijde wijkt.

Oohwja….de muggen hebben trouwens ook genoten van mijn bloedbuffet (hufters,, hoop dat het jullie heeft mogen smaken) 😉 De foto’s van het buffet zal ik jullie besparen….

De lessen die ik tijdens mijn werkmeditatie leer, over mijzelf, mijn omgeving en het leven in general, deel ik graag op een ander tijdstip met jullie. We gaan nu namelijk eten en eerlijk is eerlijk….prioriteiten zijn feiten…. Knuffel!!

X Benji

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *